Aku tarik Nara ke belakang padang. Ni tempat favourite aku dan dia. Tempat ni sunyi, angin nyaman, yang ada cuma hijaunya padang dan birunya awan. Macam memang itu tempat kitaorang. Hijau dan biru berkawan. Indah, tenang.
Aku cuma diam. Aku merenung Nara yang masih bisu. Mata Nara berkaca. Tunggu masa nak pecah.
Aku : Ra,
Aku panggil namanya, terus berderai semua air. Laju. Sama laju macam air terjun di Kuala Pilah. Aku ikut berkaca. Tanganku pantas kesat air matanya. Nara terlalu sedih, sampai suara sekat di kerongkong. Dipaksa juga bersuara.
Nara : Ayah aku, gaduh dengan mak aku Nai. Dia nak kahwin lain. Dia siap ugut kalau tak bagi kahwin dengan betina tu, dia ceraikan mak aku.
Aku diam. Sejujurnya aku tak tahu nak kata apa. Aku tak ada ayah. Aku tak pernah tahu rasa adanya ayah tu macam mana. Ayah dan bonda cerai masa aku berumur cuma 2 tahun.
Ayah tiri? Hahaha, ada. Tapi ada pun macam tak ada. Eh, TAK!. Ada, tapi mungkin lagi baik tak ada. Kalau tak ada, mesti kaki aku tak akan penuh kesan parut luka. Kalau tak ada, mesti hati aku lagi gembira. Kalau tak ada, mesti zaman kanak kanakku penuh warna. Kalau tak ada, mesti aku masih percaya "happily ever after".
Aku : Ra, kau sabar ya.
Nara : Kau tak faham!! Ayah aku pukul mak aku semalam, depan aku! depan abang aku. Nasib abang aku ada.
Luah Nara buat aku jadi lagi sakit. Lelaki, ada yang baru, buang yang lama.
Aku : Ra, aku memang tak faham, aku tak faham rasa ada ayah macam mana, tapi aku faham kau sedih. Kau sedih, kau menangis, aku jadi lagi sakit.
Airmataku tumpah juga. Laju juga.
Nara terus memelukku. Tersedar mungkin aku juga punya kisah silam yang pedih. Dua dua berpelukkan. Dua dua menangis.
Aku : Tak apa Nara, aku ada untuk kau. Aku tak akan tinggalkan kau. Kau kawan baik aku, kau keluarga aku. Aku tak akan tinggalkan kau. Ini janji aku pada kau.

No comments:
Post a Comment